اثر تمرین حرکتی در اختلال هماهنگی رشدی کودکان؛ خلاصه‌ی یک مرور نظام‌مند و متاآنالیز
بازبین: جناب دکتر اهوازیان
Efficacy of interventions to improve motor performance in children with developmental coordination disorder: a combined systematic review and meta-analysis
Smits-Engelsman BC, Blank R, van der Kaay AC, et al.. Developmental Medicine & Child Neurology. 2013;55(3):229-237.
خلاصه‌ی مقاله
این مرور نظام‌مند ۲۶ مطالعه‌ی منتشرشده بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۲۰۱۱ را درباره‌ی تمرین حرکتی در اختلال هماهنگی رشدی بررسی کرد و برای ۲۰ مطالعه متاآنالیز انجام داد. اندازه‌ی اثر کلی همه‌ی مداخله‌ها ۰٫۵۶ بود. تمرین تکلیف‌محور، یعنی تمرین مستقیم همان مهارت‌هایی که کودک در آن‌ها مشکل دارد، بزرگ‌ترین اندازه‌ی اثر (۰٫۸۹) را داشت و فیزیوتراپی و کاردرمانی رایج هم اثر قوی (۰٫۸۳) نشان دادند. در مقابل، روش‌های فرایندمحور که بر پردازش‌های زیربنایی حرکت تمرکز دارند، اثر ضعیفی (۰٫۱۲) داشتند و تفاوت بین این دو رویکرد از نظر آماری معنادار بود. شواهد برای مکمل‌های دارویی ناکافی ارزیابی شد.
این یافته برای بیمار چه معنایی دارد
کودکی که در دویدن، توپ گرفتن یا کارهای ظریف دست مشکل دارد، با تمرین مستقیم همان مهارت‌ها در قالب بازی، بیشتر از روش‌هایی که فقط بر تمرین‌های کلی حرکتی تکیه دارند پیشرفت می‌کند.
این مقاله در صفحه‌ی فیزیوتراپی کودکان مدیکو فیزیو به‌عنوان منبع آمده است.