پروتکل‌های توانبخشی بعد از جراحی ترمیم روتاتور کاف؛ خلاصه‌ی یک متاآنالیز
بازبین: جناب دکتر اهوازیان
Rehabilitation protocols following rotator cuff repair: a meta-analysis of current evidence
Bandara U, An VVG, Imani S, Nandapalan H, Sivakumar BS. ANZ journal of surgery. 2021;91(12):2773-2779.
خلاصه‌ی مقاله
این متاآنالیز نتایج بالینی دو پروتکل توانبخشی بعد از جراحی ترمیم روتاتور کاف را مقایسه کرد: توانبخشی محافظه‌کارانه در مقابل توانبخشی تهاجمی با شروع زودهنگام دامنه‌ی حرکتی. جست‌وجوی نظام‌مند کارآزمایی‌های تصادفی منتشرشده بین ژانویه‌ی ۲۰۱۳ تا آوریل ۲۰۱۹ را شناسایی کرد و در نهایت ۶ کارآزمایی وارد مطالعه شدند؛ کیفیت روش‌شناختی مطالعات با مقیاس PEDro ارزیابی شد. اختلاف میانگین استانداردشده در دامنه‌ی فلکشن، ابداکشن و چرخش خارجی شانه، در ماه ۶ و ۱۲ بعد از جراحی، بین دو گروه معنادار نبود. از نظر عملکردی، گروه توانبخشی تهاجمی اندکی در نمره‌ی کنستانت-مورلی بهتر بود (اختلاف میانگین استانداردشده ۱٫۷۷، فاصله‌ی اطمینان ۹۵٪ از ۳٫۹۳- تا ۷٫۴۷)، بدون افزایش معنادار خطر پارگی مجدد تاندون (نسبت خطر ۱٫۲۲، فاصله‌ی اطمینان ۹۵٪ از ۰٫۶۰ تا ۲٫۴۷). نویسندگان نتیجه گرفتند هیچ‌یک از دو پروتکل برتری قطعی در دامنه‌ی حرکتی ندارد و توانبخشی تهاجمی ممکن است فایده‌ی عملکردی کمی به قیمت افزایش احتمالی (غیرمعنادار) خطر پارگی مجدد داشته باشد؛ هر دو روش در کوتاه‌مدت و بلندمدت ایمن و قابل تکرار بودند.
این یافته برای بیمار چه معنایی دارد
بعد از جراحی ترمیم روتاتور کاف، شروع زودهنگام و تهاجمی‌تر دامنه‌ی حرکتی لزوماً نتیجه‌ی بهتری از برنامه‌ی محافظه‌کارانه ندارد؛ انتخاب پروتکل باید با جراح و فیزیوتراپیست و بر اساس نوع پارگی و کیفیت ترمیم تعیین شود.
این مقاله در صفحه‌ی فیزیوتراپی شانه مدیکو فیزیو به‌عنوان منبع آمده است.