تمرین قدرتی پیش‌رونده در تاندینوپاتی روتاتور کاف؛ خلاصه‌ی یک مرور نظام‌مند و متاآنالیز
بازبین: جناب دکتر اهوازیان
Effectiveness of progressive and resisted and non-progressive or non-resisted exercise in rotator cuff related shoulder pain: a systematic review and meta-analysis of randomized controlled trials
Naunton J, Street G, Littlewood C, Haines T, Malliaras P. Clinical rehabilitation. 2020;34(9):1198-1216.
خلاصه‌ی مقاله
این مرور نظام‌مند و متاآنالیز، کارآزمایی‌های تصادفی را که تمرین قدرتی پیش‌رونده یا تمرین غیرپیش‌رونده و بدون افزایش بار را با دارونما یا بدون‌درمان در بیماران با درد مرتبط با روتاتور کاف (از جمله تاندینوپاتی) مقایسه کرده بودند، تا می ۲۰۲۰ در پایگاه‌های کاکرین، مدلاین، امبیس و سینال جست‌وجو کرد. در مجموع هفت کارآزمایی با ۴۶۸ بیمار وارد شدند: چهار کارآزمایی با ۲۷۱ بیمار برای تمرین قدرتی پیش‌رونده و سه کارآزمایی با ۱۹۷ بیمار برای تمرین غیرپیش‌رونده. تمرین قدرتی پیش‌رونده نسبت به دارونما یا بدون‌درمان، در پیگیری بیش از شش هفته تا شش ماه، ۱۵ امتیاز بهبود ترکیبی درد و عملکرد نشان داد (فاصله‌ی اطمینان ۹۵٪ از ۹ تا ۲۱ امتیاز، از ۱۰۰)، اما فایده‌ی بالینی آن مطمئن نبود. تمرین غیرپیش‌رونده هیچ برتری معنادار در درد و عملکرد نداشت (۴ امتیاز اختلاف، فاصله‌ی اطمینان ۹۵٪ از ۲- تا ۹). عوارض به‌ندرت گزارش شد و خفیف بود. نویسندگان قطعیت شواهد را پایین دانستند و تأکید کردند نتایج باید با احتیاط تفسیر شود.
این یافته برای بیمار چه معنایی دارد
تمرینی که بار آن به‌تدریج سنگین‌تر می‌شود ممکن است در تاندینوپاتی روتاتور کاف کمی مؤثرتر از تمرین ساده و بدون افزایش بار باشد، اما شواهد فعلی قطعیت بالایی ندارد و انتظارات درمان باید واقع‌بینانه باشد.
این مقاله در صفحه‌ی فیزیوتراپی شانه مدیکو فیزیو به‌عنوان منبع آمده است.